تعویض ناوها در میانه جنگ ایران؛ جورج واشنگتن جای لینکلن را می‌گیرد

آمریکا در میانه جنگ ایران، ناو جورج واشنگتن را جایگزین آبراهام لینکلن می‌کند؛ تغییری که بیشتر تعویض نیروست تا افزایش قدرت. آمریکا در میانه جنگ با ایران یکی از مهم‌ترین مهره‌های نظامی خود در خاورمیانه را عوض می‌کند. ناو هواپیمابر «یواس‌اس جورج واشنگتن» راهی منطقه خواهد شد تا جای «یواس‌اس آبراهام لینکلن» را بگیرد؛ ناوی که بیش از ۲۵۰ روز است در مأموریت به سر می‌برد و بخش مهمی از عملیات هوایی آمریکا علیه ایران بر عرشه آن انجام شده است. وال‌استریت ژورنال روز پنجشنبه ۱۳ اوت (۲۲ مرداد) به نقل از مقام‌های آمریکایی گزارش داد که این جابه‌جایی بخشی از برنامه چرخش از پیش تعیین‌شده ناوهاست و پیش از بالا گرفتن نگرانی‌ها درباره وضعیت خدمه لینکلن برنامه‌ریزی شده بود. بنابراین دست‌کم بر اساس اطلاعاتی که تاکنون منتشر شده، اعزام جورج واشنگتن را نباید به معنای اعزام یک ناو قدرتمندتر یا آغاز مرحله تازه‌ای از افزایش نیروهای آمریکا دانست.آنچه تغییر می‌کند، بیشتر «نفس» ناوگان آمریکاست تا اندازه قدرت آن. آبراهام لینکلن مأموریت برنامه‌ریزی‌شده خود را در نوامبر آغاز کرد، اما در ژانویه و پیش از آغاز جنگ آمریکا علیه ایران به خاورمیانه تغییر مسیر داد. به نوشته وال‌استریت ژورنال، ناو و هواپیماهای مستقر روی آن در عملیات بمباران آمریکا علیه ایران موسوم به «خشم حماسی» نقش مهمی داشتند و پس از آن نیز در عملیات آمریکا علیه بنادر ایران مشارکت کردند. اما ادامه این مأموریت هزینه داشته است. لینکلن اکنون بیش از ۲۵۰ روز در مأموریت بوده و بنا بر گزارش وال‌استریت ژورنال، ۲۰۰ روز است که توقف بندری نداشته؛ دوره‌ای که فشار بر خدمه را به موضوعی در کنگره آمریکا تبدیل کرده است. گزارش‌هایی از کمبود برخی اقلام اولیه و مواد غذایی، مشکلات آب و لوله‌کشی، خستگی و وضعیت سلامت روانی ملوانان منتشر شده است. ریچارد بلومنتال، سناتور دموکرات، در نامه‌ای به مقام‌های ارشد دفاعی آمریکا خواستار توضیح درباره شرایط خدمه شده است. در چنین شرایطی، جایگزینی لینکلن فقط یک جابه‌جایی روی نقشه نیست؛ پنتاگون ناوی را که ماه‌ها در مرکز عملیات خاورمیانه بوده، از چرخه خارج و یک گروه ضربت تازه‌نفس را وارد منطقه می‌کند. آبراهام لینکلن با شماره بدنه CVN-72 و جورج واشنگتن با شماره CVN-73، هر دو از خانواده ناوهای هواپیمابر هسته‌ای کلاس «نیمیتز» هستند. لینکلن در سال ۱۹۸۹ و جورج واشنگتن در سال ۱۹۹۲ وارد خدمت شدند. از نظر ابعاد، نوع پیشران، سرعت و کارکرد اصلی نیز تفاوت بنیادی میان آنها وجود ندارد. به همین دلیل، جایگزینی لینکلن با جورج واشنگتن را نمی‌توان مانند جایگزینی یک نسل قدیمی با یک نسل جدید از ناوهای هواپیمابر تعبیر کرد. برای مثال، داستان زمانی متفاوت می‌شد که یک ناو نسل جدید کلاس «جرالد فورد» جای لینکلن را می‌گرفت. تفاوت اصلی جای دیگری است. جورج واشنگتن نوسازی و سوخت‌گیری اساسی میانه عمر خود را در سال ۲۰۲۳ به پایان رسانده و از نظر چرخه نگهداری، به‌تازگی یکی از بزرگ‌ترین تعمیرات دوران خدمت خود را پشت سر گذاشته است. از سوی دیگر، برخلاف لینکلن که ماه‌ها درگیر عملیات خاورمیانه بوده، جورج واشنگتن در هفته‌های اخیر در غرب اقیانوس آرام فعالیت داشته است. ردگیری فعالیت‌های اخیر جورج واشنگتن تصویر جالب‌تری از این جابه‌جایی می‌دهد.نیروی دریایی آمریکا اعلام کرده بود که این ناو در ۳۰ ژوئیه برای یک توقف برنامه‌ریزی‌شده وارد دانانگ ویتنام شده است. پیش از آن نیز در ماه ژوئن در رزمایش «ولیانت شیلد ۲۰۲۶» در اقیانوس آرام شرکت داشت. جورج واشنگتن در این عملیات با «بال هوایی پنجم» فعالیت می‌کرد. گروه ضربت آن در ماه ژوئن علاوه بر ناو هواپیمابر شامل رزم‌ناو موشک‌انداز «رابرت اسمالز» و ناوشکن‌های «شوپ» و «بنفولد» بود؛ در رزمایش ولیانت شیلد نیز زیردریایی تهاجمی هسته‌ای «مینسوتا» در کنار این مجموعه حضور داشت. نیروی دریایی آمریکا حتی در ۲۱ ژوئیه، یعنی کمتر از یک ماه پیش، فعالیت هواپیماهای جنگ الکترونیک «گرولر» روی عرشه جورج واشنگتن در دریای فیلیپین را ثبت کرده بود. این سابقه نشان می‌دهد پنتاگون ناوی را از یک مأموریت طولانی و فرسایشی دیگر بیرون نمی‌کشد؛ جورج واشنگتن تا همین اواخر در چرخه عادی عملیات، رزمایش و توقف‌های بندری در اقیانوس آرام قرار داشته است. فعلاً شواهد کافی برای چنین نتیجه‌ای وجود ندارد.جورج واشنگتن به خودی خود جهش بزرگی در توان رزمی نسبت به لینکلن ایجاد نمی‌کند. هر دو ناو تقریباً هم‌رده‌اند و قدرت نهایی آنها علاوه بر خود کشتی به ترکیب بال هوایی، مهمات، ناوشکن‌ها و دیگر شناورهای همراه بستگی دارد. از سوی دیگر، وال‌استریت ژورنال تأکید کرده که تصمیم برای چرخش دو ناو پیش از مطرح شدن گزارش‌ها درباره وضعیت نامناسب خدمه لینکلن گرفته شده بود. این نکته نیز تفسیر جابه‌جایی به عنوان واکنشی ناگهانی به تحولات جنگ ایران را دشوار می‌کند. با این حال، «هم‌اندازه بودن» دو ناو به معنی بی‌اهمیت بودن جابه‌جایی نیست. توان نظامی فقط با تعداد موشک و هواپیما سنجیده نمی‌شود؛ آمادگی خدمه، وضعیت تعمیر و نگهداری، امکان ادامه عملیات و میزان فرسودگی نیز بخشی از قدرت واقعی یک گروه ضربت است. از این زاویه، تصمیم آمریکا معنای روشن‌تری پیدا می‌کند. لینکلن یکی از بارهای اصلی عملیات آمریکا در جنگ ایران را به دوش کشیده و اکنون پس از بیش از ۲۵۰ روز مأموریت کنار می‌رود. جورج واشنگتن تقریباً همان نوع قدرت را تحویل می‌گیرد، اما با خدمه و چرخه عملیاتی تازه‌تر. به بیان دیگر، پنتاگون در میانه جنگ ایران لزوماً شمشیر بزرگ‌تری از غلاف بیرون نمی‌کشد؛ شمشیری را که ماه‌ها استفاده شده با نمونه‌ای تقریباً هم‌اندازه اما تازه‌نفس عوض می‌کند. اهمیت این تصمیم نیز شاید دقیقاً همین‌جا باشد. جابه‌جایی دو ناو بیش از آنکه نشانه افزایش ناگهانی قدرت نظامی آمریکا باشد، نشان می‌دهد واشنگتن در حال آماده کردن نیروی دریایی خود برای ادامه حضور در منطقه است؛ حضوری که دیگر نمی‌توان بار آن را برای مدت نامحدود بر دوش لینکلن و خدمه‌اش گذاشت.