پیش‌بینی انتخابات آمریکا؛ شانس دموکرات‌ها بیشتر است یا جمهوری‌خواهان؟

نگاه ترامپ به انتخابات میان‌دوره‌ای آمریکاست. آیا دموکرات‌ها می‌توانند کنترل سنا را از جمهوری‌خواهان بگیرند؟ اکونومیست در گزارشی که داده‌هایش را در قالب نمودار شرح داده و تا امروز ۲۰ اکتبر ۲۰۲۶ به‌روزرسانی شده‌اند، می‌گوید که رقابت بر سر کرسی‌های سنای آمریکا به مجموعه‌ای محدود از کرسی‌های حساس گره خورده است. در این میان، «نظرسنجی‌ها»، «وضعیت نامزدها» و «توانایی آن‌ها در جذب کمک‌های مالی» می‌تواند بر مسیر رقابت‌ها اثر بگذارد. بااین‌حال، باید میان وضعیت فعلی رقابت‌های سنا، احتمال تصاحب اکثریت صندلی‌های سنا و سرنوشت سیاسی دونالد ترامپ تفاوت گذاشت؛ این سه موضوع به یکدیگر مرتبط‌اند، اما یکسان نیستند. اگرچه نمودارها به ما می‌گویند که دموکرات‌ها از نظر مالی پیش افتاده‌اند اما نتیجه انتخابات هنوز به چند ایالت بستگی دارد. مهم‌ترین نکته در نمودارهای اکونومیست این است که انتخابات میاندوره‌ای صرفاً رقابتی میان دو حزب در سطح ملی نیست؛ نتیجه آن به تعداد محدودی از رقابت‌های ایالتی وابسته است. جمهوری‌خواهان در حال حاضر ۵۳ کرسی دارند و دموکرات‌ها، با احتساب دو سناتور مستقل هم‌پیمان خود، ۴۷ کرسی. برای آنکه دموکرات‌ها اکثریت را به دست آورند، باید دست‌کم چهار کرسی خالص به دست بیاورند؛ در مقابل، جمهوری‌خواهان برای حفظ اکثریت خود به ۵۰ کرسی نیاز دارند، زیرا در صورت تساوی آرا، معاون رئیس‌جمهور، جی‌دی ونس، رأی تعیین‌کننده را می‌دهد. بر اساس مدل پیش‌بینی انتخاباتی اکونومیست، دموکرات‌ها در ۵۹ درصد از شبیه‌سازی‌های انجام‌شده برای انتخابات میان‌دوره‌ای ۲۰۲۶، اکثریت سنا را به دست می‌آورند؛ در مقابل، جمهوری‌خواهان در ۴۱ درصد از سناریوهای شبیه‌سازی‌شده اکثریت را حفظ می‌کنند. نتیجه میانه مدل نیز از برتری دموکرات‌ها با دو کرسی بیشتر حکایت دارد؛ یعنی دموکرات‌ها دو کرسی بیشتر از جمهوری‌خواهان در سنا به دست می‌آورند. این ارقام بیانگر احتمال‌های برآوردشده در مدل هستند و نه پیش‌بینی قطعی نتیجه انتخابات. شبیه‌سازی انتخابات یعنی مدل کامپیوتری با استفاده از داده‌هایی مانند نظرسنجی‌ها و وضعیت رقابت در ایالت‌ها، بارها نتایج احتمالی انتخابات را محاسبه می‌کند. هدف، پیش‌بینی قطعی نیست؛ بلکه برآورد احتمال نتیجه‌های مختلف است. در نمودار اکونومیست (نمودار بالا)، هر نقطه، نماینده ۲۵۰ بار شبیه‌سازی انتخابات است؛ نه ۲۵۰ انتخابات واقعی. رنگ آبی هم سناریوهایی را نشان می‌دهد که در آن‌ها دموکرات‌ها کرسی‌های بیشتری دارند و رنگ قرمز به نفع جمهوری‌خواهان است. مدل‌های دیگر نیز تصویری مشابه اما نه کاملاً یکسان، ارائه می‌کنند. برای نمونه، مدل مستقل Vote-Scope در ۱۵ اکتبر احتمال کنترل سنا به دست دموکرات‌ها را ۶۶ درصد برآورد کرده بود. تفاوت این ارقام یادآور آن است که نتیجه به فرض‌های مدل، نظرسنجی‌های ورودی و تحولات مربوط به رقابت‌های ایالتی وابسته است. یکی از مهم‌ترین موضوعات در گزارش ۱۶ اکتبر اکونومیست، برتری چشمگیر نامزدهای دموکرات در جذب کمک‌های مالی مستقیم از اشخاص حقیقی بود. بر اساس داده‌های منتشرشده در سه‌ماهه سوم سال، نامزدهای دموکرات سنا ۲۷۰ میلیون دلار و نامزدهای جمهوری‌خواه ۵۸ میلیون دلار کمک دریافت کردند. این اختلاف در بعضی از رقابت‌های حساس، از جمله مین و کارولینای جنوبی، بسیار چشمگیر بود. این ارقام نشان می‌دهند که نامزدهای دموکرات در جذب منابع مالی مستقیم و بسیج حامیان خود عملکرد قدرتمندی داشته‌اند. بااین‌حال، کمک مالی به‌تنهایی نتیجه انتخابات را تعیین نمی‌کند. گزارش واشنگتن‌پست در ۱۶ اکتبر نشان می‌دهد که با وجود جمع‌آوری کمک‌های مالی بیشتر از سوی نامزدهای دموکرات، جمهوری‌خواهان از حمایت مالی ثروتمندان و گروه‌های سیاسی مستقل برخوردارند. این گروه‌ها در برخی رقابت‌ها برای تبلیغات انتخاباتی، از جمله تبلیغات تلویزیونی، بیشتر از گروه‌های همتای دموکرات خود هزینه کرده‌اند. به این ترتیب، پول بیشتری که نامزدهای دموکرات مستقیماً جمع می‌کنند، لزوماً به معنای هزینه‌کرد بیشتر در تبلیغات انتخاباتی نیست. بنابراین، بهتر است برتری مالی دموکرات‌ها را نشانه‌ای از مشارکت و انگیزه حامیانشان بدانیم، نه مدرکی قطعی برای پیروزی در انتخابات. بر اساس گزارش اکونومیست، رقابت‌های ایالتی نشان می‌دهند که چند حوزه بیش از بقیه اهمیت دارند. کارولینای شمالی، مین، میشیگان و اوهایو از جمله ایالت‌هایی هستند که مدل اکونومیست در آن‌ها موقعیت رقابتی دموکرات‌ها را برجسته می‌کند. تگزاس، کانزاس و آلاسکا نیز در دسته رقابت‌های نزدیک قرار دارند؛ ایالت‌هایی که نتیجه آن‌ها می‌تواند مسیر رسیدن دموکرات‌ها به اکثریت را تغییر دهد. در سوی دیگر، آیووا، کارولینای جنوبی، نبراسکا و فلوریدا همچنان به جمهوری‌خواهان متمایل‌اند، اما میزان برتری آن‌ها در این ایالت‌ها یکسان نیست. همین تفاوت‌ها اهمیت نقشه انتخاباتی را نشان می‌دهد: دموکرات‌ها برای تصاحب سنا باید در چند ایالت پیروز شوند که در انتخابات گذشته به جمهوری‌خواهان رأی داده‌اند یا رقابت در آن‌ها بسیار نزدیک است. گزارش رویترز نیز تأکید می‌کند که مسیر دموکرات‌ها برای رسیدن به اکثریت، مستلزم پیروزی در دست‌کم دو ایالتی است که ترامپ در انتخابات ریاست‌جمهوری ۲۰۲۴ با اختلافی دورقمی در آن‌ها پیروز شده بود. بنابراین، مسئله فقط حفظ پایگاه سنتی دموکرات‌ها نیست؛ این حزب باید در بخش‌هایی از نقشه سیاسی آمریکا نیز حمایت کافی جذب کند که در انتخابات ریاست‌جمهوری به ترامپ رأی داده‌اند. انتخابات میان‌دوره‌ای فقط رقابتی برای تعیین ترکیب کنگره نیست؛ نتیجه آن می‌تواند قدرت مانور دونالد ترامپ را در دو سال باقی‌مانده از ریاست‌جمهوری‌اش نیز تغییر دهد. اگر جمهوری‌خواهان اکثریت سنا را از دست بدهند، تصویب طرح‌های دولت و پیشبرد اولویت‌های سیاسی ترامپ از جمله انتصاب‌ها و برخی اولویت‌های قانون‌گذاری، با محدودیت‌ها و چانه‌زنی‌های بیشتری روبه‌رو شده و دشوارتر خواهد شد. اگر دموکرات‌ها کنترل یکی از دو مجلس یا هر دو را به دست بگیرند، امکان نظارت و تحقیق درباره عملکرد دولت نیز برای آن‌ها بیشتر می‌شود. بنابراین، شانس جمهوری‌خواهان برای حفظ اکثریت کنگره یکی از شاخص‌های مهم سنجش موقعیت سیاسی ترامپ است. نظرسنجی مشترک واشنگتن‌پست، ای‌بی‌سی نیوز و ایپسوس که در ۱۸ اکتبر منتشر شد، نشان می‌دهد فقط ۳۳ درصد از آمریکایی‌ها از عملکرد ترامپ رضایت دارند و ۶۶ درصد ناراضی‌اند. در پرسش درباره انتخاب حزبی برای مجلس نمایندگان نیز نامزدهای دموکرات با ۵۰ درصد در برابر ۴۲ درصد از جمهوری‌خواهان پیش بودند؛ فاصله‌ای هشت‌واحددرصدی. این ارقام از فضای پرریسک برای جمهوری‌خواهان در آستانه انتخابات حکایت دارند، اما به‌تنهایی نتیجه رقابت سنا یا سرنوشت اکثریت آن را مشخص نمی‌کنند؛ زیرا نتیجه نهایی به رقابت‌های جداگانه در هر ایالت بستگی دارد.