روان‌شناسی دستیار جوان ترامپ از زبان برادرش: «ترامپ نماد همه چیزهایی‌ست که مادرم آموخت به آن احترام بگذاریم»

روایت‌های پرحاشیه اخیر درباره ناتالی هارپ، دستیار اجرایی دونالد ترامپ، توجه رسانه‌ها را به نقش نفوذپذیر او در کنار رئیس‌جمهور آمریکا و شکاف‌های عمیق درون خانواده‌اش جلب کرده است. به نقل از نیویورکر، در یک روز از سپتامبر ۱۹۸۷، قطاری نظامی حامل مهمات از منطقه دیابلو ولی در شمال کالیفرنیا حرکت کرد. رونالد ریگان، رئیس‌جمهور وقت آمریکا قصد داشت با مانورهای خارج از قانون، ساندینیست‌های مارکسیست نیکاراگوئه را با زور سرکوب کند. در شهر کونکورد، شبکه‌ای از صلح‌طلبان که بسیاری از آن‌ها از کهنه‌سربازان جنگ ویتنام بودند، در برابر حرکت این قطار حامل سلاح برای کنتراها دست به اعتراض زدند. قطار اما متوقف نشد و با اس. براین ویلسون، کهنه‌سرباز نیروی هوایی برخورد و هر دو پای او را قطع کرد. ویلسون که اکنون هشتاد و پنج ساله است، سال‌هاست در نیکاراگوئه زندگی می‌کند. یکی از مستندسازان او می‌گوید شهرت او در آنجا حتی از براین ویلسون، خواننده معروف گروه پیچ بویز بیشتر است. یکی از علاقه‌مندان و همراهان او، پرستون هارپ ۳۸ ساله است؛ جوانی کالیفرنیایی که چند سال پیش آمریکا را به مقصد ماناگوئه ترک کرد تا روی نسخه‌های خطی ویلسون کار کند. اما پرستون اخیراً ناچار شد سکوت خود را درباره اخبار واشنگتن بشکند، چرا که این اخبار مستقیماً به خواهر ۳۵ ساله‌اش مرتبط بود: ناتالی هارپ، دستیار اجرایی دونالد ترامپ. پرستون هارپ در گفتگو با شبکه سی‌ان‌ان درباره خواهرش گفت: «ترامپ نماد تمام چیزهایی است که مادرم به ما یاد داد به آن‌ها احترام بگذاریم. مادرم ما را با این فکر بزرگ کرد که استثناگرایی آمریکایی تنها نگاه درست به جهان است؛ این‌که ایالات متحده ارباب جهان است و حتی برده‌داری در گذشته امری طبیعی بوده است.» پرستون و ناتالی در خانه‌ای با آموزه‌های شدید بنیادگرایی مسیحی درس خواندند. در سال ۲۰۲۰، پدرشان که مشاور املاک بود خودکشی کرد؛ اما ناتالی و مادرش از ترس گناه کبیره، علت مرگ او را انکار کردند. پرستون به مرور رابطه خود را با خانواده‌اش قطع کرد. تفسیر روان‌شناختی پرستون از حرکت خواهرش به سوی دنیای ترامپ، مانند سفر دختری پا برهنه در میان جنگلی انبوه است که با دیدن خانه جایگزین پدرش شگفت‌زده شده است. علت اصلی این‌که نام ناتالی هارپ ناگهان بر سر زبان‌ها افتاد، نطق سیاسی جان آساف، سناتور دمکرات جورجیا بود. آساف در جریان کارزار انتخابی خود علیه رقیب جمهوی‌خواه، با اشاره‌ای کنایه‌آمیز به ترامپ گفت که رئیس‌جمهور به جای کار کردن، ترجیح می‌دهد «تالار مجلل خود را بسازد و با ناتالی در هواپیمای مجلل و اهدایی امیر قطر سفر کند.» این سخنرانی موجی از کنجکاوی را درباره ناتالی ایجاد کرد. خبرنگاران نیویورک تایمز و واشنگتن پست، مدت‌ها پیش از ورود رسمی هارپ به دولت ترامپ، او را زیر نظر داشتند. در کنوانسیون ملی جمهوری‌خواهان در سال ۲۰۲۰، هارپ که آن زمان «کارآفرین کالیفرنیایی» معرفی می‌شد، شهادت داد که قانون «حق امتحان» ترامپ در سال ۲۰۱۸ زندگی او را نجات داده است. او که به سرطان استخوان مبتلا بود، مدعی شد: «آقای رئیس‌جمهور، شما حق امتحان داروهای آزمایشی را به من دادید و اگر شما نبودید، من در انتظار تایید آن‌ها می‌مردم.» هرچند روزنامه واشنگتن پست بعداً با بررسی جدول زمانی تصویب قانون، در صحت این ادعا ابراز تردید کرد. در طول دو سال بعد، هارپ به عنوان مجری در شبکه وان آمریکا نیوز فعالیت کرد و ترامپ بارها با او تماس تلفنی داشت. در سال ۲۰۲۲، او رسماً به عنوان دستیار اجرایی به تیم ترامپ پیوست. بر اساس گزارش‌های افشا شده، هارپ در میان همکارانش به «پرینتر انسانی» معروف است؛ چرا که همواره یک پرینتر قابل حمل همراه خود دارد تا در هر لحظه مقالات، اخبار مورد علاقه یا پیش‌نویس توئیت‌ها و پست‌های تروت سوشیال را برای ترامپ چاپ کند. خوراک رسانه‌ای ترامپ به شدت تحت تاثیر اخباری است که هارپ برای او انتخاب می‌کند. تصویر ناتالی هارپ به عنوان دستیاری که تمام وقت خود را وقف ترامپ کرده، گمانه‌زنی‌های زیادی را برانگیخته است. با ادامه جنجال‌های رسانه‌ای، گزارش‌هایی از ارسال نامه‌های شبیه به مرید و مرادی از سوی هارپ به ترامپ افشا شد؛ نامه‌هایی که حتی موجب نگرانی سرویس مخفی آمریکا شده بود. در یکی از این نامه‌های عذرخواهی پس از یک رویداد در اسکاتلند، هارپ خطاب به ترامپ نوشته بود: «من خودم نبودم و در درد از دست دادن پدرم غرق شده بودم. شما تنها چیزی هستید که برای من اهمیت دارد. نمی‌خواهم هرگز شما را ناامید کنم. ممنونم که حامی و محافظ من در این زندگی هستید.» در نهایت، آنچه از این ماجرا باقی می‌ماند، تصویر فردی متعصب است که نیازمندی‌های روحی و روانی خود را در قالب نامه‌نگاری و خدمت بی‌قید و شرط به رئیس‌جمهور آمریکا دنبال می‌کند؛ خدمتی که مرز میان دستیاری رسانه‌ای و وابستگی عاطفی را کاملاً کم‌رنگ کرده است.