فقط یک GOAT وجود دارد: همان که خودتان می‌دانید

آرژانتین در نبردی فرسایشی و پرتنش، شکست برابر انگلیس را با پیروزی ۲ بر یک عوض کرد و به فینال جام جهانی رسید. تصمیم توماس توخل برای عقب کشیدن تیمش و دفاع از برتری یک‌گله، با انتقادهای شدیدی همراه شده است. این مسابقه به دلایلی متفاوت در تاریخ جام جهانی ثبت شد. برای نخستین‌بار در تاریخ این رقابت‌ها، در ۳۰ دقیقه ابتدایی یک مسابقه هیچ شوتی به سمت دروازه‌ها زده نشد. دو تیم در نیمه نخست ۱۹ خطا مرتکب شدند که رکورد جام جهانی در قرن بیست‌ویکم محسوب می‌شود. تماشاگران تا دقیقه ۴۷ برای دیدن نخستین ضربه در چارچوب منتظر ماندند. جردن پیکفورد در آن دقیقه شوت خولیان آلوارز را مهار کرد. مجموع امید گل دو تیم در نیمه اول تنها ۰.۰۸ بود. مسابقه در مقطعی به نبرد بقا تبدیل شد و آرژانتینی‌ها هنر زنده ماندن در این موقعیت‌ها را به بهترین شکل آموخته‌اند. گرژگورژ میلچارسکی هنگام گزارش مسابقه در شبکه TVP Sport گفت: «با توجه به روند بازی، اسپانیا باید بیش از همه خوشحال باشد. هر دو تیم انرژی بسیار زیادی مصرف می‌کنند و فداکاری زیادی انجام می‌دهند. این مسئله می‌تواند در فینال اهمیت فراوانی داشته باشد.» میکا ریچاردز، کارشناس بی‌بی‌سی، نیز از فضای مسابقه استقبال کرد و گفت: «من عاشق این بازی‌ها هستم. خطا، اشتیاق، جنگندگی و تعهد، فوتبال همین است.» شکست فوتبال حداقلینبرد فیزیکی نیمه نخست در نیمه دوم جای خود را به یک نمایش واقعی فوتبالی داد. مشکل انگلیس این بود که پس از طراحی یک حمله موفق و رسیدن به گل توسط آنتونی گوردون، دیگر تمایلی به ادامه فوتبال هجومی نشان نداد. شاگردان توماس توخل بعد از گل گوردون ابتکار عمل را واگذار کردند، مقابل دروازه خودی عقب نشستند و منتظر سوت پایان ماندند. این روش شاید مقابل مکزیک نتیجه داده بود، اما دادن آزادی عمل به بازیکنی مانند لیونل مسی، دعوت از حریف برای ایجاد دردسر است. ۳۰ دقیقه پایانی با حملات پی‌درپی آرژانتین روی دروازه انگلیس همراه شد. یک تیم برای گلزنی تلاش می‌کرد و تیم دیگر به دنبال دور کردن توپ از محوطه جریمه خود بود. فاصله میان گل گوردون و گل لائوتارو مارتینز، انگلیس تنها ۱۲ درصد مالکیت توپ داشت. چنین آماری برای تیمی با این تعداد ستاره، شرم‌آور و کاملاً مفتضحانه بود. وقتی بازیکنانی مانند دکلان رایس، الیوت اندرسون و جود بلینگام را در خط میانی در اختیار دارید، نمی‌توانید اتوبوس را مقابل دروازه پارک کنید و ۴۰ دقیقه امیدوار باشید حریف موقعیت‌هایش را از دست بدهد. پیکفورد یک بار شوت پاردس را مهار کرد و ضربه الکسیس مک‌آلیستر به تیر دروازه برخورد کرد. برتری آرژانتین آن‌قدر زیاد بود که سرانجام باید یکی از این حملات به گل تبدیل می‌شد. دردناک‌ترین نکته برای هواداران انگلیس این است که توخل ظاهرا نقش تصمیم‌های خود در این شکست را نپذیرفته است. سرمربی انگلیس پس از مسابقه گفت: «حالا که شکست خورده‌ایم، خیلی راحت می‌توان گفت تصمیم‌های من اشتباه بوده است. من از هیچ‌چیز پشیمان نیستم. این یکی از بهترین بازی‌های ما بود. بعد از هر شکست، یک میلیون مربی پیدا می‌شوند که تصور می‌کنند همه‌چیز را بهتر می‌دانند. مشکل ما ساختار و آرایش تیم نبود.» شنیدن چنین جملاتی می‌تواند هواداران انگلیس را متعجب کند. درک تصمیم‌های مربی‌ای که چنین کیفیت و استعدادی در اختیار دارد، اما دفاع اتوبوسی را بهترین راه می‌داند، آسان نیست. حتی مصر هنگام برتری برابر آرژانتین، انگیزه بیشتری برای حمله نشان داد. هری کین، بلینگام و هم‌تیمی‌هایشان نیز نمی‌توانستند برای حمله پیش بروند، زیرا تصمیم‌های سرمربی پیام روشنی داشت: دفاع در اولویت است. توخل پیش از گل تساوی سه تعویض انجام داد و ازری کونسا، دن برن و نیکو اورایلی را وارد زمین کرد. هر سه بازیکن ویژگی‌های دفاعی داشتند. کونسا جای گوردون را گرفت تا انگلیس یکی از مهم‌ترین عناصر هجومی خود را نیز از دست بدهد.پ این تصمیم یادآور اتفاق نیمه‌نهایی لیگ قهرمانان اروپا در دو فصل قبل بود. بایرن مونیخ در دیدار برگشت ورزشگاه برنابئو با نتیجه یک بر صفر از رئال مادرید پیش افتاد، اما توخل ابتدا کیم مین جائه را به جای لروی سانه وارد زمین کرد و سپس هری کین و جمال موسیالا را بیرون کشید. خوسلو در ادامه دو بار گل زد و رئال مادرید را به فینال رساند. کنار گذاشتن آگاهانه برنامه‌های هجومی می‌تواند چنین پایانی داشته باشد. اسکالونی از نظر مدیریت مسابقه توخل را کاملا شکست داد. وقتی فهرستی مملو از استعداد در اختیار دارید، نمی‌توانید تمام ابزارهای کنترل مسابقه را به حریف بدهید و سرنوشت خود را به شانس بسپارید. گرایش دفاعی انگلیس هنگام برتری مقابل مکزیک و نروژ نتیجه داد، اما چنین روشی نمی‌تواند یک تیم را قهرمان جهان کند. انگلیس سرانجام برابر نیرویی قرار گرفت که توان مقاومت مقابل آن را نداشت. یک GOAT بیشتر وجود نداردمسی، مسی و باز هم مسی. درباره او همه‌چیز نوشته شده و تمام صفت‌های ممکن برای توصیفش به کار رفته، اما این ستاره همچنان سیر نشده است. او در ۳۹ سالگی هنوز می‌تواند جهان فوتبال را در انتظار حرکت بعدی پای چپ خود نگه دارد. همه منتظرند ببینند مسی خودش گل می‌زند، پاس گل می‌دهد یا مانند بهترین روزهای دوران حرفه‌ای‌اش با دریبل‌های متوالی مدافعان را از جریان بازی خارج می‌کند. دامنه انتخاب‌های او گسترده و دلایل تحسینش بی‌پایان است. دو پاس گل «لا پولگا» درهای یک فینال دیگر را به روی آرژانتین باز کرد. مسی اکنون با ۱۲ پاس گل، بیشترین تعداد پاس گل در تاریخ جام جهانی را ثبت کرده است. او در این دوره با ۱۲ مشارکت مستقیم در گل، ۲۴ دریبل موفق و خلق ۲۵ موقعیت، در هر سه بخش صدرنشین است. تمام این آمار به بازیکنی ۳۹ ساله تعلق دارد. نواک جوکوویچ، هم‌سن مسی، همچنان تنیسور بزرگی است، اما دیگر بهترین بازیکن جهان به شمار نمی‌رود. او در تقابل مستقیم با یانیک سینر و کارلوس آلکاراس باید برتری نسل جوان را بپذیرد. فوتبال هنوز بازیکنی پیدا نکرده که بهتر از لیونل مسی بازی کند. ارلینگ هالند، کیلیان امباپه، جود بلینگام و لامین یامال همگی ستاره‌هایی بزرگ و در بالاترین سطح فوتبال جهان هستند، اما نابغه روساریویی همچنان بالاتر از همه آنها ایستاده است. مسی در ۲۷ آذر ۱۴۰۱ با قهرمانی در جام جهانی فوتبال را کامل کرد. او بارها گفته بود اتفاقی بهتر از آن در دوران ورزشی‌اش رخ نخواهد داد و احساس می‌کند به تمام خواسته‌هایش رسیده است. مسی پس از قهرمانی در قطر دیگر چیزی برای اثبات نداشت. او اکنون با آزادی بیشتری بازی می‌کند و همین شرایط همچنان برای رقم زدن لحظات بزرگ کافی است. یک مسابقه دیگر باقی مانده و آرژانتین بار دیگر برای فتح جام جهانی به نابغه‌ای چشم دوخته که هنوز از فوتبال خسته نشده است.