قربانی بیماری قلبی: پایان تلخ عباس‌زاده!

خداحافظی اجباری محمد عباس‌زاده از فوتبال؛ پایانی تلخ برای مهاجمی که با قلبش بازی می‌کرد. در تراکتور، داستان متفاوت اما به همان اندازه پررنگ بود. گل‌های حساس، حضور در لحظات مهم و ارتباط خوب با هواداران تبریزی باعث شد خیلی سریع به یکی از بازیکنان محبوب سکوهای یادگار امام تبدیل شود. در مقاطعی، نام او در میان گلزن‌های تاثیرگذار تیم دیده می‌شد و بارها در لحظات سخت، گره از کار تراکتور باز کرد.در پرسپولیس نیز هرچند دوران حضورش کوتاه‌تر بود، اما همان زمان کافی بود تا نامش در سطح اول فوتبال ایران بیشتر دیده شود. حضور در یکی از بزرگ‌ترین باشگاه‌های کشور، او را به چهره‌ای شناخته‌شده‌تر تبدیل کرد و مسیر حرفه‌ای‌اش را وارد مرحله تازه‌ای کرد.در مجموع، عباس‌زاده طی سال‌های حضورش در لیگ برتر ایران، آمار قابل توجهی از خود به جا گذاشت؛ مهاجمی که در لیگ برتر و جام حذفی بارها برای تیم‌هایش گلزنی کرد و در مقاطع مختلف، نقش تعیین‌کننده‌ای در نتایج داشت. اما شاید مهم‌تر از آمار، شخصیت فوتبالی او بود؛ بازیکنی جنگنده، متعصب و درگیر با بازی تا آخرین دقیقه.حالا اما فوتبال برای او متوقف شده است؛ نه در زمین، بلکه در اتاق پزشک. جایی که دیگر اجازه ادامه مسیر داده نشد. او قصد دارد وارد دنیای مربیگری شود؛ مسیری که برای بسیاری از بازیکنان، ادامه طبیعی زندگی فوتبالی است، اما برای عباس‌زاده، بیشتر شبیه یک تغییر ناخواسته است؛ از وسط میدان، به روی نیمکت این خداحافظی، برای هوادارانی که او را در اوج هیجان دیده‌اند، ساده نیست. بازیکنی که همیشه با تمام وجود بازی می‌کرد، حالا باید از دور نظاره‌گر فوتبال باشد. شاید بهترین توصیف برای این خداحافظی تلخ، جمله معروف فیلم گلادیاتور باشد: «آنچه در زندگی انجام می‌دهیم، در ابدیت پژواک پیدا می‌کند.»و فوتبال عباس‌زاده، بدون شک پژواکی دارد که در سکوهای نساجی، در شعارهای تراکتور و در خاطره هواداران فوتبال ایران باقی خواهد ماند.شماره ۳۳ شاید دیگر در زمین دیده نشود اما در ذهن هواداران، هنوز تمام نشده است.