معمای حمله دوباره اسرائیل به ایران | توان موشکی و پاسخ نامتقارن ایران | محاسبات اسرائیل برای جنگ بعدی زیر فشار توان نظامی تهران

توان نظامی اسرائیل برای وارد کردن خسارات سنگین به زیرساخت‌های ایران، لزوما به معنای توانایی این کشور برای دستیابی به اهداف سیاسی و راهبردی خود نیست. به گزارش به نقل از الجزیره، در شرایطی که احتمال ازسرگیری درگیری‌ها همچنان مطرح است، حفظ توان پاسخ‌گویی ایران و ابهام درباره میزان همراهی آمریکا، محاسبات تل‌آویو برای آغاز دور تازه‌ای از حملات را پیچیده‌تر کرده است. به نوشته الجزیره، یکی از مهم‌ترین چالش‌های پیش روی اسرائیل این است که چگونه می‌تواند دستاوردهای احتمالی یک عملیات نظامی گسترده را به تغییری پایدار در ساختار سیاسی ایران تبدیل کند. اسرائیل از قدرت آتش برخوردار است و می‌تواند اهداف نظامی و زیرساختی مهمی را هدف قرار دهد، اما میان وارد کردن خسارت نظامی و اهداف سیاسی فاصله‌ای جدی وجود دارد؛ فاصله‌ای که راهبرد روشنی برای پر کردن آن در دسترس نیست. برتری هوایی و برخورداری از جنگنده‌های پیشرفته، مهم‌ترین مزیت‌های نظامی اسرائیل به شمار می‌روند. با این حال، تجربه درگیری‌های اخیر نشان داده است که برتری در تجهیزات و توان تهاجمی، به‌تنهایی برای تحقق اهداف سیاسی کافی نیست. بیشتر بخوانید: مسئله اصلی برای تصمیم‌گیران اسرائیلی این است که حتی اگر حملات جدید خسارات گسترده‌ای به توان نظامی ایران وارد کند، چه تضمینی وجود دارد که چنین عملیاتی به تغییر رفتار راهبردی تهران منجر شود؟ در مقابل، ایران پس از دو دور حمله همچنان توان پاسخ‌گویی خود را حفظ کرده است. همین مسئله می‌تواند هزینه‌های احتمالی عملیات بعدی را افزایش دهد و تصمیم‌گیری درباره زمان، دامنه و اهداف حمله را برای اسرائیل دشوارتر کند. در چنین شرایطی، آغاز جنگی تازه بدون تعریف هدفی مشخص و دست‌یافتنی، خطر گرفتار شدن در یک رویارویی طولانی‌مدت را افزایش می‌دهد؛ رویارویی‌ای که ممکن است دستاوردهای نظامی اولیه آن با هزینه‌های امنیتی و اقتصادی گسترده‌تری همراه شود. یکی از نگرانی‌های مهم در محاسبات مربوط به حمله دوباره، دامنه احتمالی پاسخ ایران است. هرگونه درگیری جدید ممکن است به میدان نبردی محدود به خاک ایران و اسرائیل باقی نماند و امنیت کشورهای منطقه را نیز تحت تأثیر قرار دهد. کشورهای حاشیه خلیج فارس که میزبان پایگاه‌ها، تجهیزات و تأسیسات نظامی آمریکا هستند، در صورت گسترش درگیری با خطرات بیشتری مواجه خواهند شد. حمله به اهداف مرتبط با حضور نظامی آمریکا در منطقه می‌تواند دامنه بحران را افزایش دهد و دولت‌های منطقه را در موقعیتی دشوار قرار دهد. این مسئله برای اسرائیل اهمیت ویژه‌ای دارد؛ زیرا هرچه دامنه پاسخ احتمالی ایران گسترده‌تر باشد، پیش‌بینی پیامدهای یک عملیات نظامی و کنترل روند تشدید تنش دشوارتر خواهد شد. در واقع، ایران برای افزایش هزینه‌های یک حمله جدید، لزوما به برخورداری از نیروی هوایی هم‌تراز با اسرائیل نیاز ندارد. توانایی استفاده از ابزارهای نامتقارن، هدف قرار دادن نقاط آسیب‌پذیر و گسترش فشار به حوزه‌های مختلف امنیتی می‌تواند معادلات یک جنگ احتمالی را تغییر دهد. عامل مهم دیگر در محاسبات اسرائیل، میزان تمایل واشنگتن به همراهی با دور تازه‌ای از درگیری‌هاست. حمایت آمریکا می‌تواند در افزایش توان عملیاتی اسرائیل نقش داشته باشد، اما این حمایت به معنای موافقت خودکار واشنگتن با هرگونه اقدام نظامی نیست. کارشناسان درباره تمایل دولت آمریکا به ورود مجدد به جنگ تردید دارند؛ به‌ویژه آنکه هنوز چشم‌اندازی روشن و معتبر برای وادار کردن ایران به پذیرش خواسته‌های واشنگتن وجود ندارد. در چنین وضعیتی، تصمیم به آغاز حمله‌ای تازه صرفا یک انتخاب نظامی نیست، بلکه تصمیمی سیاسی با پیامدهای منطقه‌ای و بین‌المللی گسترده محسوب می‌شود. اسرائیل باید علاوه بر ارزیابی توان دفاعی و تهاجمی ایران، میزان حمایت آمریکا و احتمال گسترش درگیری به سایر کشورهای منطقه را نیز در نظر بگیرد. حفظ توان پاسخ‌گویی ایران، نبود تضمین برای تحقق اهداف سیاسی اسرائیل و ابهام درباره حمایت آمریکا، همگی عواملی هستند که تصمیم‌گیری برای حمله دوباره را پیچیده‌تر می‌کنند.