بمب مورینیو: سه سورپرایز برای ال‌کلاسیکو

ژوزه مورینیو برای ال‌کلاسیکو گزینه‌هایی در ذهنش دارد که ممکن است هانسی فلیک را غافلگیر کند. مورینیو یک برگ برنده پنهان در اختیار دارد؛ هرچند این اتفاق نه از روی تمایل اولیه، بلکه در نتیجه برطرف کردن یک نقص تاکتیکی به وجود آمده است. ناهماهنگی‌ای که زوج شوامنی و والورده در مرکز خط میانی ایجاد می‌کرد، باعث شد عقاب اروگوئه‌ای به سمت راست منتقل شود. نتیجه؟ همه‌چیز ناگهان سر جای خودش قرار گرفت! والورده در پست دفاع راست درخشان ظاهر شده، اما حضور دوباره او در این پست برای ال‌کلاسیکو هنوز قطعی نیست. همین تصمیم می‌تواند به سلاحی برای برهم زدن برنامه‌های فلیک تبدیل شود. انتخاب مورینیو در این زمینه، سایر بخش‌های ترکیب را نیز مشخص خواهد کرد. این تصمیم کلید اصلی معمای ترکیب رئال است. ترکیب تیم به‌جز انتخاب مدافع میانی دوم و جایگاه والورده، ۹ جایگاه قطعی دارد. تقریباً می‌توان بیشتر ترکیب رئال را از حفظ خواند. تیبو کورتوا درون دروازه قرار می‌گیرد. او از ۵۹ شوت دریافتی، ۴۵ مهار داشته است. در خط دفاع، حضور کوناته پس از استراحت در بازی مقابل لایپزیش قطعی به نظر می‌رسد. همین شرایط درباره کوکوریا، مدافع چپ، و شوامنی، هافبک دفاعی تیم، نیز وجود دارد. در خط حمله هم بلینگام، دیومانده در سمت چپ (به دلیل دومین بازی محرومیت وینیسیوس) و امباپه حضور خواهند داشت. به این ترتیب، ۹ بازیکن ترکیب اصلی مشخص شده‌اند و از اینجا به بعد باید سراغ گزینه‌ها و سناریوهای مختلف رفت. سناریوی اول: والورده در پست دفاع راست والورده در نیمه دوم بازی مقابل ویارئال در پست دفاع راست بازی کرد و پاس گل دیومانده را داد. او در بازی رم نیز همین پست را بر عهده گرفت و از آن زمان دیگر جایگاهش را از دست نداده است؛ چهار مسابقه متوالی مقابل سویا و لایپزیش نیز در همین پست به میدان رفته است. منطق حکم می‌کند که این روند درست در مهم‌ترین مسابقه فصل متوقف نشود. والورده از نظر ویژگی‌های فنی، عمق و قدرت نفوذ مناسبی برای این پست دارد. او می‌تواند بسیار پیش‌رو بازی کند و در عین حال، ارتباط خوبی با هافبک‌های میانی برقرار کند و در مرکز زمین برتری عددی ایجاد کند. از نظر ویژگی‌های فردی، حضور او در این پست از هر نظر به سود تیم است. اما این تصمیم چه تأثیری بر ترکیب خواهد داشت؟ در این صورت دو جایگاه خالی باقی می‌ماند: هافبک میانی و وینگر راست. با توجه به انتخاب‌های قبلی مورینیو، او ترجیح می‌دهد در سمت راست از یک بازیکن چپ‌پا استفاده کند؛ چرا که این موضوع باعث ایجاد هماهنگی مناسبی می‌شود و به والورده اجازه می‌دهد هنگام ارسال توپ به محوطه جریمه، با قدرت بیشتری به سمت دروازه حرکت کند. بنابراین، رقابت میان سه بازیکن محدود خواهد شد: آردا گولر، برناردو سیلوا و اندریک. گولر از نظر تئوری بازیکنی غیرقابل‌جایگزین محسوب می‌شود، هرچند مورینیو علاقه‌ای به استفاده از چنین تعبیری ندارد. در هر صورت، دو نفر از این سه بازیکن باید در ترکیب اصلی قرار بگیرند. اگر گولر و برناردو سیلوا هم‌زمان بازی کنند، یکی از آن‌ها باید در سمت راست به میدان برود. اما اگر اندریک در ترکیب قرار بگیرد، یکی از دو هافبک باید در کنار شوامنی بازی کند. این همان معمای اصلی است. سناریوی دوم: والورده در خط میانی بازی کند در این سناریو، زوج شوامنی و والورده در مرکز خط میانی دوباره تشکیل می‌شود؛ ایده‌ای که به دلیل ضعف دفاعی احتمالی زوج گولر یا برناردو سیلوا با شوامنی، جذابیت زیادی دارد. نکته مهم همین‌جاست. هرچند کاهش توانایی تیم در حفظ توپ و ایجاد ارتباط میان بازیکنان کاملاً مشهود خواهد بود، اما وقتی حریف قصد دارد با فشار بالا تیم را عقب براند و بر بازی مسلط شود، قدرت بدنی و استحکام دفاعی اهمیت بسیار زیادی پیدا می‌کند. در این حالت، گولر به سمت راست منتقل می‌شود و جایگاه دفاع راست به دنزل دومفریس خواهد رسید که فعلاً نسبت به ترنت الکساندر آرنولد شانس بیشتری دارد. به این ترتیب، ترکیبی که بیش از همه در فصل جاری مورد استفاده قرار گرفته، دوباره شکل می‌گیرد، اما این همان ترکیبی است که پیش از این نیز تردیدهایی درباره عملکرد تیم به وجود آورده بود. سناریوی سوم: والورده در پست وینگر راست گزینه سوم، استفاده از والورده در سمت راست خط حمله است. این تصمیم باعث تقویت جناح راست می‌شود، جایی که احتمالاً گوردون در آن بازی خواهد کرد، هرچند احتمال حضور آدیمی نیز منتفی نیست. در این صورت، فضای زیادی برای بحث درباره خط میانی باقی نمی‌ماند. با توجه به حفظ رقابت بر اساس شایستگی، گولر در کنار شوامنی قرار خواهد گرفت. در عین حال، رقابت میان دو مدافع راست تخصصی تیم همچنان ادامه خواهد داشت. از نظر تاکتیکی، مورینیو در دفعات محدودی که از این آرایش استفاده کرده، جابه‌جایی‌های متناوبی میان والورده و گولر در نظر گرفته است؛ به این شکل که یکی به مرکز زمین نفوذ می‌کند و دیگری در کناره‌ها باقی می‌ماند. این جابه‌جایی‌ها به‌صورت مداوم تکرار می‌شود و تحرک زیادی به تیم می‌دهد. اگر رئال قرار باشد مالکیت توپ را به بارسلونا واگذار کند و به دنبال ضدحملات باشد، این سیستم می‌تواند کاملاً مناسب باشد. با این حال، بهای چنین تصمیمی کاهش قدرت بدنی و استحکام خط میانی خواهد بود. هر انتخابی مزایا و معایب خودش را دارد. زوج کوناته در قلب خط دفاع چه کسی خواهد بود؟ دین هویسن یا آنتونیو رودیگر؛ این دومین معمای ترکیب رئال مادرید است. در این مورد، برخلاف پست‌های دیگر، رقابت کاملاً مستقیم و ساده است و خبری از سناریوهای پیچیده نیست. مورینیو باید ویژگی‌هایی را که هر کدام از این دو بازیکن به تیم اضافه می‌کنند، بررسی کند و یکی را انتخاب کند. هویسن از نظر دفاعی کمی متزلزل‌تر است، اما در بازی‌سازی از عقب زمین و ارسال پاس‌ها کیفیت بسیار بیشتری دارد. در مقابل، رودیگر از نظر دفاعی مستحکم‌تر است، اما در کار با توپ و بازی‌سازی به ظرافت هویسن نیست. تا اینجای فصل، هویسن از نظر تعداد حضور در ترکیب اصلی برتری دارد؛ او ۹ بار در ترکیب اصلی قرار گرفته، در حالی که رودیگر پنج بار از ابتدا بازی کرده است. جایگاه کوناته کاملاً قطعی است. او مهره کلیدی مورینیو در خط دفاع محسوب می‌شود و در ۱۰ مسابقه در ترکیب اصلی حضور داشته و تنها مقابل مالاگا و لایپزیش استراحت کرده است. مورینیو باید تصمیم نهایی را بگیرد. ال‌کلاسیکو از راه می‌رسد، مهم‌ترین مسابقه فصل، با ۹ بازیکن قطعی و تنها دو علامت سؤال در ترکیب رئال مادرید که حل کردن آنها ممکن است باعث برهم خوردن نقشه‌های هانسی فلیک شود.