سهراب یا هوش مصنوعی؟ استقلال روی حالت اتوماتیک!

‏سهراب بختیاری‌زاده با فرار از حاشیه‌ها و اجرای تاکتیک‌های مشخص استقلال را به ماشینِ نظم و انضباط تبدیل کرده تا با فرمول قاعده و قانون، مهم‌ترین اصول از رختکن تا درون چمن استقلال باشد. اما سبکی که سهراب دنبال می‌کند چیست؟ او شبیه به یک هوش مصنوعی از پیش مشخص شده تاکتیک‌ها، تعویض‌ها و برنامه‌هایی دارد که تقریبا برای همه مشخص است، اما تنوعی که در همین برنامه‌های استاندارد وجود دارد و در کنار آن آنقدر در اجرایش خوب و کم‌نقص شدند که مقابله با آن سخت است و بالاترین بازدهی را داشته است، علاوه بر این هر بازیکن با هر توانایی جایگاه خودش را در تیم می‌داند و با تمرکزی بالا و هدفمند می‌تواند روی مسئولیت‌های خودش تمرکز کند که همین اتفاق باعث می‌شود که بازیکنان این تیم نفر به نفر به ظرفیت‌بالاتری از توانایی‌های فنی خودشان برسند و بازیکنانی با توانایی‌های فردی کمتر در قالب تیمی قرار بگیرند و دچار اشتباهات بزرگ و کشنده نشوند و در خدمت یک ساختار موفق و مشخص باشند. بختیاری‌زاده همانطور که در دوران فوتبالش هم بازیکنی با اضافه‌کاری عجیب و غریب، تکل‌های بلند و خشن، ضربه‌های اضافه به توپ نبود و فوتبال را ساده اما چشم‌نوار بازی می‌کرد، این عادت را به مربیگری‌اش هم منتقل کرده است، به عنوان مثال استقلال در این فصل تعداد محدودی بازیکن در اختیار دارد که تنوع تعویض و تغییر سیستم را از این تیم گرفته اما سهراب روی نفرات تیمش و ظرفیت‌های آنها حساب مشخصی باز کرده، به عنوان مثال هافبک دفاعی را دفاع وسط نمی‌بینیم، مهاجم هدف در کناره ها به کار گرفته نمی‌شود، فول‌بک راست در نقاط مختلف زمین نیست و همین باعث شده تعداد کمتری بازیکن در بالاترین بازدهی ممکن برای استقلال بازی کنند. یکی دیگر از پتانسیل‌های استقلال حساب باز کردن روی واقعیت‌های ممکن است نه اما و اگر، بختیاری‌زاده در این فصل چندین بار به محمدرضا آزادی فرصت بازی داده اما چیزی که مشخص است او نتوانسته در فرم تیمی قرار بگیرد و حتی بعد از گل سه امتیازی که مقابل نساجی به ثمر رساند چند فرصت محدود دیگر پیدا کرد اما بعد از آن این فرصت در اختیار محمدرضا اسلامی قرار گرفت که در صورت نیاز حضورش در زمین و خروج سحرخیزان او با همان مسئولیت‌های فردی سحرخیزان وارد زمین می‌شود، پرس از بالا را دنبال می‌کند و مدام در بین مدافعان حریف جابجا می‌شود تا شکل بازی استقلال دستخوش تغییر نشود و هر 10 بازیکن دیگر با آرامش ذهنی بیشتری همان فوتبالی را بازی کنند که پیش از تعویض برایشان در نظر گرفته شده بود. تمام این اتفاقات در کنار نظمی که سهراب از بازیکنانش طلب می‌کند و تنبیه که دورانی برای حردانی در نظر گرفت یک سیگنال مشخص است از سبکی که او در مربیگری دنبال می‌کند، فوتبال قاعده و قانون خودش را دارد که اگر روی آن متمرکز بود و سعی کرد که در همان سبک بهتر شد، بازیکنی با قابلیت فنی 60 درصدی به 80 درصد توانایی‌اش می‌رسد و بازیکنانی که در قامت ستاره تیم هستند، بدون شک همانی هستند که تیم نیاز دارد و همان نسخه ستاره بودن را تحویل می‌دهند و بررسی لیست خلوت استقلال و بازیکنان درخشانی مانند آسانی، سحرخیزان، رزاقی‌نیا، قلی‌زاده، حردانی و مدافعان میانی و گلرهای این تیم نشان می‌دهد که او فرمول موفقیت را پیدا کرده و تمام وجودش را به کار گرفته تا با حفظ دیسیپلین و نظم در تاکتیک‌های تیمش،مدیریت رختکن و حواشی پیرامون تیمش اجازه ندهد تا مجموعه تیمش از این ریتم خارج شود. او در چند دوره مختلف استقلال را در شرایطی تحویل گرفته که هنوز نتوانسته با تیمش وارد نقل و انتقالات شود، اما جذاب است برای هواداران فوتبال که او را در موقعیت تیم بستن هم ببینند تا این سیستم قائده و قانون‌دار بختیاری‌زاده برای ورود به نقل و انتقالات دست روی ستاره‌های نامدار می‌گذارد یا اقدام به جذب بازیکنانی می‌کند که هرکدام از آنها پازل تیمی استقلال را تکمیل می‌کنند!