سلتیک 3 - هارتس 1: ادامه امپراطوری بر اسکاتلند

در دیداری جذاب و نفس‌گیر، سلتیک موفق شد در یک مسابقه فینال‌گونه، با غلبه بر هارتس، قهرمان اسکاتلند شود. مطابق معمول در مسابقاتی که فشار و استرس به اوج خود می‌رسد، دقایق ابتدایی بازی در سلتیک پارک از سوی هر دو تیم چندان چنگی به دل نمی‌زد. اولین سرنگونی بازیکنان هارتس در محوطه جریمه که با زمین خوردن لارنس شنکلند، کاپیتان این تیم همراه بود، طبیعتاً بلافاصله جنجال زیادی به پا کرد. سلتیک در مسابقه قبلی خود صاحب یک پنالتی بسیار بحث‌برانگیز شده بود و با گل کردن همان پنالتی، ناگهان موقعیت خود را در کورس قهرمانی بسیار مستحکم‌تر کرد؛ داوری که آن پنالتی را اعلام کرده بود، حتی تحت حفاظت پلیس قرار گرفت. اگر سلتیک در اواسط هفته بازی خود را واگذار کرده بود، برای کسب عنوان قهرمانی باید در بازی خانگی امروز با اختلاف گل بالا مقابل هارتس به پیروزی می‌رسید. اما با شرایط موجود، یک برد خفیف نیز برای کسب پنجمین قهرمانی متوالی آن‌ها در لیگ کفایت می‌کرد. در سمت مقابل، لرزه قهرمانی بیشتر بر اندام بازیکنان هارتس افتاده بود؛ آن‌ها آخرین بار در سال ۱۹۶۰ قهرمان شده بودند و این شانس را داشتند که به اولین قهرمان اسکاتلند خارج از گلاسگو از سال ۱۹۸۵ تبدیل شوند. جوردی آلتنا تنها بازیکن هلندی حاضر در زمین بود که در زمستان گذشته از آرکی‌سی والوایک راهی هارتس شد. چهل دقیقه ابتدایی بازی بدون خلق موقعیت جدی سپری شد. اما درست پیش از سوت پایان نیمه اول، هارتس صدرنشین در قلب دهان شیر ضربه خود را وارد کرد. شنکلند روی یک ضربه کرنر در تیر دوم با ضربه سر دروازه را باز کرد و موجی از خوشحالی و آرامش را به بخش هواداران مهمان که به شدت مضطرب بودند، تزریق کرد. طبق معمولِ بازی‌هایی که شروع سختی دارند، پس از اولین موقعیت جدی قفل بازی ناگهان باز شد. سلتیک هنوز قبل از پایان نیمه اول به دلیل خطای هند الکساندرس کیزیریدیس صاحب یک ضربه پنالتی شد و آرنه انگلس از روی نقطه پنالتی کار را به تساوی کشاند: ۱–۱. در نیمه دوم به نظر می‌رسید که استرس دوباره بر بازی سایه انداخته است، چرا که موقعیت‌های زیادی روی دروازه‌ها خلق نمی‌شد. در ترکیب سلتیک، جیمز فارست، بازیکن محبوب هواداران وارد زمین شد و این تعویض بار دیگر شور و حال جدیدی به نماینده گلاسگو بخشید، اما هارتس تا مدت‌ها در برابر قهرمان ۵۵ دوره این مسابقات، قهرمانانه مقاومت کرد. در ترکیب هارتس نیز آلن فارست، برادر کوچک‌تر جیمز، بازی می‌کرد. زمانی که به بنیامین نیگرن (بازیکن سابق هیرنفین) فضای شوت‌زنی داده شد، هارتس برای لحظاتی به لرزه افتاد، اما شوت او به سمت دروازه هارتس بی‌جان بود و بلوکه شد. مدت کوتاهی بعد، نیگرن این بار شوت محکمی را روانه دروازه کرد، اما الکساندر شولوف، دروازه‌بان هارتس توپ را از زیر تیرک افقی به بیرون مشت کرد. چند لحظه بعد کلهچی ایهاناچو شوت خود را به تیرک دروازه سلتیکِ در حال قدرت‌گرفتن کوبید و این صحنه، پیش‌درآمدی بر درام پایان بازی برای تعیین قهرمان بود. هارتس می‌توانست با دور نگه داشتن جام از گلاسگو پس از ۴۱ سال، فوتبال اسکاتلند را تکان دهد، اما در آخرین دقایق بازی همه چیز نقش بر آب شد. روی یک ارسال زمینی، دایزن مائدا، مهاجم سلتیک زودتر از شولوف دروازه‌بان به توپ رسید. تیم داوری در ابتدا این گل را به دلیل آفساید مردود اعلام کرد، اما در بازبینی تصاویر مشخص شد مائدا در موقعیت آفساید در حرکت اول نقشی نداشته و سپس گل را به ثمر رسانده است. این بازیکن ژاپنی که تابستان آینده با پیراهن ژاپن حریف تیم ملی هلند در جام جهانی خواهد بود، پس از گلزنی به شدت احساساتی شد. این جشن بزرگ با ثبت گل دیرهنگام ۳–۱ تکمیل شد و به دنبال آن هواداران به درون زمین هجوم آوردند. در شرایطی که هارتس تمام توان خود را برای جبران جلو کشیده بود، کالوم اسمان توپ را درون دروازه خالی جای داد. برای سلتیک این عنوان قهرمانی شماره ۵۶ به شمار می‌رود که در گلاسگو از اهمیت ویژه‌ای برخوردار است؛ چرا که رقیب سنتی آن‌ها یعنی رنجرز، ۵۵ عنوان قهرمانی در کارنامه دارد. به این ترتیب، سلتیک برای نخستین بار از سال ۱۹۲۸، تعداد قهرمانی‌های خود در لیگ را از رقیب دیرینه‌اش بیشتر کرد. ترکیب سلتیک: ویلیامی سینیسالو، آلیستر جانستون، آستون تراستی، لیام اسکیلز، کیران تیرنی، کالوم مک‌گرگور، آرنه انگلس، هیون جون یانگ، بنجامین نیگرن، سباستین تونکتی، دایزن مائدا. ترکیب هارتس: الکساندر شوولو، استیون کینگزلی، میشائیل اشتاینوِندر، استوارت فایندلی، هری میلن، الکساندروس کیزیریدیس، کامی دِولین، بنی بانین‌گیمه، یوردی آلتنا، لارنس شنکلند، پیر لاندری کابوره. داور: دان رابرتسون؛ داور چهارم: دیوید دیکینسون؛ داور VAR: کوین کلنسی؛ کمک‌داور VAR: متیو مک‌درمید. در زیر گزارش لحظه ای این دیدار حساس را در ورزش سه پوشش خواهیم داد. با ما همراه باشید.