بارها سفرای کشورهای مختلف به من گفتند که از مجموع بندهای تفاهم‌نامه، تقریباً همه آن‌ها به نفع ایران بوده و تنها بخش کوچکی به نفع طرف مقابل است؛ علت نقض تفاهم‌نامه از سوی آمریکا هم همین بود/ با اقتدار جنگیدیم و با اقتدار هم مذاکره کردیم/ وقتی می‌گوییم دیپل

سیدعباس عراقچی وزیر امور خارجه، در سی‌ونهمین اجلاس رؤسای آموزش و پرورش سراسر کشور سخنرانی کرد. به گزارش انتخاب، وی بیان کرد: ولی عوامل دیگری هستند که قدرت کشورها را می‌سازند و تکمیل می‌کنند که با عنوان قدرت نرم شناخته می‌شوند. قدرت اقتصادی، قدرت تبلیغاتی و عوامل متعدد دیگری وجود دارند. شاید از همه اینها مهم‌تر، نیروی انسانی باشد.کشوری که از نیروی انسانی زیاد، متخصص و حرفه‌ای برخوردار باشد، یک مؤلفه مهم قدرت را در اختیار دارد.این نیروی انسانی را چه کسی تربیت می‌کند؟ نظام تعلیم و تربیت کشور. نظام تعلیم و تربیت می‌تواند عامل قدرت کشور باشد. ما در وزارت امور خارجه چه کمکی می‌توانیم به این نظام تعلیم و تربیت، به این بُعد از قدرت ملی، بکنیم؟ اینجاست که چیزی به نام دیپلماسی آموزشی مطرح می‌شود. عراقچی تأکید کرد: اولین کار، تبادل تجربیات با کشورهاست.ما در محتوا و اصول چیزی نمی‌خواهیم از آنها یاد بگیریم، ولی در شیوه‌های اجرا، کارهای زیادی هست که دیگران انجام داده‌اند و ما می‌توانیم از طریق تبادل تجربه، آنها را فرا بگیریم و به کار بگیریم؛ همان‌طور که ما تجربیاتی داریم که می‌توانیم در اختیار دیگران قرار دهیم. انتقال فناوری‌های مربوط به آموزش و پرورش و فناوری‌های مربوط به تعلیم و تربیت، از مأموریت‌های ماست و خودمان هم قائل هستیم که این کار با همکاری وزارت آموزش و پرورش می‌تواند انجام شود. وی افزود: حضور در مجامع بین‌المللی نیز موضوع مهم دیگری است. ما به‌طور کلی به‌شدت مخالف سیاست صندلی خالی هستیم. صندلی جمهوری اسلامی در هیچ مجموعه بین‌المللی، در هیچ کنفرانس بین‌المللی و در هیچ اجلاس بین‌المللی نباید خالی باشد.ما باید حتماً حاضر باشیم، حتماً باید حرف بزنیم، حتماً باید از موضع کشورمان دفاع کنیم، حتماً باید بتوانیم داشته‌هایمان را عرضه کنیم و دستاوردهایمان را نشان بدهیم. او گفت: مدارس ایرانی خارج از کشور، به نظر من، چیز بسیار مهمی هستند. آماری که من دارم، ۷۶ مدرسه در ۳۸ کشور داریم و ۴۳۰ معلم نیز اعزام می‌شوند. مقام معظم رهبری شهید تأکید بسیار زیادی بر مدارس داشتند. در هر سمیناری که ما داشتیم، در سفرها و برنامه‌های مختلف، بر مدارس ایرانی تأکید می‌کردند و ما را منع کرده بودند که بچه‌هایمان را به جای دیگری غیر از مدارس ایرانی بفرستیم، ولو اینکه جایی مدرسه‌ای با دو یا سه نفر تشکیل شود.