کارولین لیویت استعفا داد:زنی که قواعد کاخ سفید را به هم زد

جوان‌ترین سخنگوی تاریخ کاخ سفید تا پایان اوت (۹ شهریور) کنار می‌رود؛ او قواعد دسترسی رسانه‌ها را تغییر داد و هنوز جانشینی ندارد. به گزارش زومان، کارولین لیویت تا پایان اوت (۹ شهریور) تریبون کاخ سفید را ترک می‌کند. دلیل اعلام‌شده خانوادگی است؛ سخنگوی ۲۸ ساله دونالد ترامپ که در مه (اردیبهشت) دومین فرزندش را به دنیا آورد، می‌گوید پس از بازگشت از مرخصی زایمان به این نتیجه رسیده که نمی‌تواند هم‌زمان انرژی و توجه مورد نیاز این شغل و زمانی را که دو فرزند خردسالش نیاز دارند، تأمین کند. اما این فقط داستان مادری نیست که یکی از پرمشغله‌ترین شغل‌های واشنگتن را کنار می‌گذارد. لیویت در حدود یک سال و نیم حضور در این سمت، از جوان‌ترین سخنگوی تاریخ کاخ سفید به یکی از مورد اعتمادترین چهره‌های ترامپ تبدیل شد و در دوره او بخشی از قواعد چنددهه‌ای رابطه رئیس‌جمهور آمریکا و خبرنگاران تغییر کرد. حالا او چند ماه مانده به انتخابات میان‌دوره‌ای نوامبر (آبان) می‌رود و یک جای خالی مهم برجا می‌گذارد: ترامپ هنوز جانشین او را معرفی نکرده است. البته خروج لیویت از کاخ سفید به معنای خروج از حلقه ترامپ نیست. رئیس‌جمهور آمریکا گفته است او به یکی از مشاوران ارشدش در خارج از دولت تبدیل خواهد شد و به‌عنوان چهره‌ای تأثیرگذار در حزب جمهوری‌خواه فعالیت خواهد کرد. لیویت در ژانویه ۲۰۲۵ (دی ۱۴۰۳)، زمانی که فقط ۲۷ سال داشت، پشت تریبون اتاق نشست خبری کاخ سفید ایستاد و جوان‌ترین فردی شد که در تاریخ آمریکا این سمت را برعهده گرفته است. رسیدن او به این نقطه سریع بود اما ناگهانی نبود. لیویت در دوره نخست ترامپ وارد ساختار کاخ سفید شد و در تیم مطبوعاتی فعالیت کرد. پس از آن مدیر ارتباطات الیز استفانیک، نماینده جمهوری‌خواه نیویورک شد و در سال ۲۰۲۲ خودش برای ورود به کنگره رقابت کرد. او انتخابات مقدماتی جمهوری‌خواهان در نیوهمپشایر را برد، اما در انتخابات اصلی شکست خورد. سپس به اردوگاه ترامپ بازگشت و در کارزار انتخاباتی ۲۰۲۴ به یکی از سخنگویان اصلی او تبدیل شد. با این حال، سن پایین یا مسیر سریع ترقی احتمالاً مهم‌ترین چیزی نیست که از دوره لیویت باقی می‌ماند. برای فهمیدن مهم‌ترین تغییر دوره لیویت باید اول یک اصطلاح نسبتاً ناآشنا را توضیح داد: «پول خبری». رئیس‌جمهور آمریکا را صدها خبرنگار پوشش می‌دهند، اما همه آنها نمی‌توانند وارد دفتر بیضی شوند، سوار هواپیمای ریاست‌جمهوری شوند یا در جلسات و فضاهای کوچک حضور داشته باشند. به همین دلیل گروه محدودی از خبرنگاران به نمایندگی از بقیه رئیس‌جمهور را همراهی می‌کنند و گزارش، نقل‌قول و اطلاعات به‌دست‌آمده را در اختیار سایر رسانه‌ها قرار می‌دهند. برای دهه‌ها، ترکیب این گروه عمدتاً از طریق انجمن خبرنگاران کاخ سفید و مستقل از دولت تعیین می‌شد. منطق این سازوکار هم روشن بود: دولتی که خبرنگاران قرار است آن را پوشش دهند، خودش تعیین نکند کدام خبرنگار اجازه نزدیک‌شدن به رئیس‌جمهور را داشته باشد. در فوریه ۲۰۲۵ (بهمن ۱۴۰۳) این قاعده تغییر کرد. لیویت اعلام کرد کاخ سفید از آن پس خودش درباره ترکیب گروه خبرنگاران همراه رئیس‌جمهور تصمیم خواهد گرفت. به این ترتیب اختیاری که دهه‌ها در دست انجمن خبرنگاران کاخ سفید بود، به تیم مطبوعاتی دولت منتقل شد. تغییر خیلی زود اثر عملی خود را نشان داد. تنها یک روز بعد، خبرنگاران رویترز، هاف‌پست و روزنامه آلمانی تاگس‌اشپیگل به همراه یک عکاس آسوشیتدپرس از پوشش نخستین جلسه کابینه ترامپ کنار گذاشته شدند. در آوریل ۲۰۲۵ (فروردین ۱۴۰۴) گام دیگری برداشته شد؛ رویترز و بلومبرگ جایگاه دائمی خود را در گروه محدود خبرنگاران همراه رئیس‌جمهور از دست دادند و اختیار کاخ سفید برای تعیین ترکیب این گروه بیشتر شد. این دیگر صرفاً تغییر لحن یک سخنگو نبود؛ قاعده دسترسی به رئیس‌جمهور عوض شده بود. لیویت در همان حال که ساختار سنتی دسترسی رسانه‌ها را تغییر می‌داد، در دیگری را باز کرد. از نخستین روزهای حضورش، جایگاهی برای «رسانه‌های جدید» در اتاق نشست خبری ایجاد شد. پادکسترها، خبرنامه‌ها، رسانه‌های دیجیتال و چهره‌هایی که الزاماً بخشی از ساختار سنتی مطبوعات واشنگتن نبودند، امکان بیشتری برای حضور پیدا کردند. استدلال کاخ سفید این بود که شیوه مصرف خبر تغییر کرده و گروه محدودی از رسانه‌های مستقر در واشنگتن نباید انحصار دسترسی به رئیس‌جمهور را در اختیار داشته باشند. لیویت هنگام اعلام تغییر در «پول خبری» نیز گفت رسانه‌های تازه و خدمات پخش اینترنتی باید فرصت بیشتری برای حضور پیدا کنند. اما همین سیاست یک مسئله قدیمی را به شکل تازه‌ای مطرح کرد: اگر خود دولت تعیین کند چه کسی اجازه نزدیک‌شدن به رئیس‌جمهور را داشته باشد، مرز میان گسترش دسترسی و انتخاب رسانه‌های مطلوب دولت کجاست؟ این اختلاف خیلی زود از اتاق خبر بیرون رفت و به دادگاه رسید. یکی از جدی‌ترین رویارویی‌های رسانه‌ای دولت ترامپ با آسوشیتدپرس شکل گرفت. کاخ سفید دسترسی این خبرگزاری به برخی رویدادهای ریاست‌جمهوری را پس از آن محدود کرد که آسوشیتدپرس حاضر نشد نام مورد نظر ترامپ را برای خلیج مکزیک در شیوه‌نامه خود جایگزین کند. موضوع دیگر فقط بر سر نام یک پهنه آبی نبود. دعوا به این پرسش رسید که آیا دولت می‌تواند به دلیل یک تصمیم تحریری، دسترسی خبرنگاران یک رسانه به رئیس‌جمهور را محدود کند. در آوریل ۲۰۲۵ (فروردین ۱۴۰۴)، یک قاضی فدرال دستور داد دسترسی آسوشیتدپرس به دفتر بیضی، هواپیمای ریاست‌جمهوری و دیگر رویدادهای کاخ سفید احیا شود. در نتیجه، یکی از ویژگی‌های دوره لیویت همین تضاد بود: از یک طرف درهای کاخ سفید به روی گروهی از رسانه‌های تازه بازتر شد و از طرف دیگر، اختیار دولت برای انتخاب خبرنگارانی که دسترسی مستقیم به رئیس‌جمهور داشتند افزایش یافت. این مسیر بعدها هم ادامه پیدا کرد. در اکتبر ۲۰۲۵ (آبان ۱۴۰۴)، مقررات تازه‌ای دسترسی آزاد خبرنگاران دارای مجوز به بخشی از بال غربی را که دفتر لیویت و دیگر مقام‌های ارشد ارتباطی در آن قرار داشت محدود کرد و ورود به آن بخش نیازمند هماهنگی قبلی شد. لیویت با وجود شهرت زیادش، نسبت به برخی سخنگویان پیشین کمتر در اتاق نشست خبری ظاهر می‌شد. بخشی از دلیل به سبک خود ترامپ برمی‌گشت. رئیس‌جمهور در مراسم کاخ سفید، سفرها و دفتر بیضی مرتب مستقیماً با خبرنگاران صحبت می‌کرد. خود لیویت نیز در نخستین نشست خبری‌اش گفته بود که ترامپ «بهترین سخنگوی» کاخ سفید است. در مقابل، لیویت حضور پررنگی در فاکس‌نیوز و دیگر رسانه‌های محافظه‌کار داشت و به یکی از اصلی‌ترین چهره‌های دفاع رسانه‌ای از برنامه‌های ترامپ و حمله به دموکرات‌ها و رسانه‌های جریان اصلی تبدیل شد. این سبک فقط به انتخاب رسانه محدود نبود. او در نشست‌های خبری نیز بارها وارد جدال مستقیم با خبرنگاران شد و در موضوعات جنجالی از رئیس‌جمهور دفاع کرد. هریسون فیلدز، معاون ارشد پیشین سخنگوی ترامپ، توصیف روشنی از مزیت لیویت ارائه کرده است: او نه فقط «زبان ترامپ» را می‌فهمید، بلکه می‌دانست چگونه با ماشین رسانه‌ای برخورد کند و در نهایت مخاطب اصلی خود، یعنی رئیس‌جمهور، را راضی نگه دارد. شاید همین ترکیب توضیح دهد که چرا ترامپ هنگام اعلام خروج او، لیویت را یکی از مورد اعتمادترین دستیاران خود معرفی کرد. زمان خروج لیویت هم قابل توجه است. او در ماه‌های اخیر یکی از چهره‌های اصلی کاخ سفید برای دفاع رسانه‌ای از سیاست ترامپ در قبال جنگ ایران بوده است. هم‌زمان با اعلام کناره‌گیری او، جزئیات تازه‌ای نیز درباره تدابیر امنیتی برای حفاظت از ترامپ در جریان سفر ژوئیه (تیر) به ترکیه منتشر شده است. بر اساس گزارش‌های منتشرشده، در پی دریافت اطلاعات درباره یک تهدید معتبر، برنامه انتقال رئیس‌جمهور تغییر کرد و سرویس مخفی آمریکا ترامپ را به‌طور محرمانه از یک هواپیما به هواپیمای دیگر منتقل کرد؛ عملیاتی که در آن از یک کامیون خدمات غذایی برای جابه‌جایی رئیس‌جمهور استفاده شد. هواپیمای دیگر که مقام‌های دولت و خبرنگاران در آن حضور داشتند، مسیر خود را ادامه داد. این تدابیر در شرایطی اتخاذ شد که نگرانی‌هایی درباره تهدید احتمالی علیه ترامپ در ارتباط با ایران وجود داشت. قرار گرفتن این ماجرا در روزهای پایانی حضور لیویت یک مجاورت خبری قابل توجه ایجاد کرده است؛ نه به این معنا که خروج او ارتباطی با پرونده ایران دارد ــ هیچ‌یک از گزارش‌های معتبر چنین ارتباطی را مطرح نکرده‌اند ــ بلکه از این جهت که یکی از مهم‌ترین چهره‌های ارتباطی دولت درست در میانه یکی از حساس‌ترین دوره‌های خبری کاخ سفید کنار می‌رود. لیویت تصمیم خود را «تلخ و شیرین» توصیف کرده است. ترامپ نیز می‌گوید تصمیم او برای اختصاص زمان بیشتر به خانواده را درک می‌کند و همکاری سیاسی آنها در خارج از کاخ سفید ادامه خواهد داشت. اما یک پرسش عملی همچنان بی‌پاسخ مانده است: چه کسی تریبون را تحویل می‌گیرد؟ ترامپ در دوره نخست ریاست‌جمهوری خود چهار سخنگوی مطبوعاتی داشت: شان اسپایسر، سارا هاکبی سندرز، استفانی گریشام و کیلی مک‌اننی. لیویت در دولت دوم نزدیک به یک سال و نیم این صندلی را حفظ کرد و در همین مدت نه فقط چهره سخنگویی کاخ سفید، بلکه بخشی از سازوکار رابطه آن با رسانه‌ها تغییر کرد. حالا جوان‌ترین سخنگوی تاریخ کاخ سفید می‌رود و نام جانشینش هنوز اعلام نشده است.صندلی خالی می‌شود؛ قواعدی که در دوره لیویت تغییر کرد، فعلاً باقی می‌ماند.