بیست و نهمین لالیگا، برق‌آسا و سریع‌السیر!

بارسلونا رسماً قهرمانی خود را در لالیگا جشن گرفت. آن‌ها اجازه ندادند هیچ جای شک و گمانی باقی بماند و از کوتاه‌ترین مسیر... فارغ از جذابیت‌های تقابل مستقیم، بارسلونا شایسته‌ترین قهرمان لالیگا بود. تیم تحت هدایت فلیک ریتمی را در پیش گرفت که برای رقبا غیرقابل دسترس بود و آن‌ها با گذشت زمان، یکی پس از دیگری از کورس عقب ماندند. در نیمه راه مسابقات، اتلتیکو مادرید و ویارئال از دور رقابت خارج شده بودند و رئال مادرید نیز هرچند زمان بیشتری مقاومت کرد، اما در نهایت مقابل فشار نهایی بارسا تسلیم شد و اکنون با ۱۴ امتیاز اختلاف در رده بعدی قرار دارد. تیم فلیک موفقیت خود را بار دیگر بر پایه توانایی تهاجمی فوق‌العاده‌اش بنا کرد. بارسلونا به جای وابستگی به خلاقیت‌های فردی، در گلزنی به صورت تیمی درخشید؛ به طوری که تا اینجای فصل، ۶ بازیکن در تمامی رقابت‌ها از مرز ۱۰ گل عبور کرده‌اند که نشان‌دهنده یک سیستم هجومی چندبعدی و مهارناپذیر است. در بخش انفرادی، این فصل یک نام ویژه داشت: لامین یامال. این ستاره جوان تعیین‌کننده‌ترین بازیکن مسابقات بود و فصلی استثنایی را پشت سر گذاشت. تأثیر او در نیم‌فصل دوم مسابقات بسیار حیاتی بود؛ جایی که او در لحظات دشوار و در غیاب مهره‌های کلیدی مانند پدری و رافینیا، رهبری تیم را بر عهده گرفت. یکی دیگر از ستاره‌های این موفقیت، خوان گارسیا بود. این دروازه‌بان که در مسیر مستقیم کسب جایزه زامورا قرار دارد، با ثبات و اطمینان در درون دروازه ظاهر شد و کاملاً پاسخ اعتماد مدیریت ورزشی باشگاه را داد. در سطح تاکتیکی، عملکرد هانسی فلیک تعیین‌کننده بود. او به خوبی توانست تیم را با شرایط مختلف فصل وفق دهد و عملکرد بازیکنانی نظیر اریک گارسیا را که در چندین پست مختلف به کار گرفته شد، ارتقا بخشد. همچنین اضافه شدن بازیکنانی مانند کانسلو اجازه داد تا افت مقطعی بالده و کنده جبران شود و چرخش بازیکنان در خط حمله با حضور راشفورد و فران تورس، سطح رقابت تیم را در بالاترین حد ممکن حفظ کرد.